Vele wegen kent het leven,
maar van al die wegen
is er slechts één die jij te gaan hebt.
(Hans Stolp, naar Dag Hammarskjold)
Helden zijn wij allemaal, allemaal op onze weg naar onze schat.
Ca. 30 jaar geleden werd ik geroepen om op reis te gaan. Die roep was te sterk om nog langer te negeren, zo kon het niet langer. Wist ik veel dat het 30 jaar zou gaan duren om het gevoel te ervaren dat ik daar ben waar ik mezelf mag zijn en te ervaren dat ik leef. Dit is notabene 10 jaar langer dan dat Odysseus nodig had om te vertrekken en weer thuis te komen in zijn geliefde Ithaca.
Een pad bezaaid met afleidingen, verleidingen, angsten, diverse relaties, vele werkgevers en opdrachtgevers, cursussen, opleidingen, gidsen en mensen waarvoor ik als gids mocht dienen.
Steeds maar weer op zoek naar mijn Heilige Graal. En zeker kwam ik op plekken die als thuis aanvoelden, en toch ging het dan weer knagen, wetende dat ik nog veel had te leren. Over mijn bang zijn, over mijn masker, over mij niet werkelijk laten zien.
Tja, zolang je denkt dat die Heilige Graal iets buiten jou is, blijf je gewoon ronddolen.
En steeds kwam ik mezelf dan ook weer tegen, en confronteerde het leven mij met de lessen die er nodig zijn om dat te leren wat het leven voor mij als schat te bieden heeft;
Te ervaren dat je leeft! In vrijheid, onomwonden en zo verbonden.
En zo kwam ik na een tussenstop, van ruim 2 jaar in Zuid-Frankrijk, open en vrij aan in Zuid-Spanje, zonder enig benul dat het venijn in de staart zit en het leven nog steeds lessen voor mij in petto had die ik nog had te leren.
Zonder kluservaring bouwen aan een pand van 100 jaar oud, off-grid, omdat ik een droom heb en de plek waar het staat zo magisch en helend voelt. Hier ben ik op de juiste plek. Hier is mijn Heilige Graal!
Dat het dan zo kan stormen, zo spannend kan zijn, dat het nog harder werken is dan ik ooit had gedacht, dat het huilen nader kan staan dan het lachen als iets dat af is niet werkt. Dat het in honderd jaar niet zo hard heeft geregend terwijl je net in je caravannetje woont. Dat het geld harder opgaat dan dat voorzien is. Dat naarmate ik ouder word de ontberingen alleen maar groter lijken te worden in plaats van kleiner.
En toch.....Dit is mijn reis, dit is de weg die ik heb te gaan. Om te leren over overgave en loslaten vanwege de kuilen en de stenen die ik tegenkom op mijn pad. Om uit het verzet en de weerstand te komen als de zon mijn pad dat door een ravijn gaat niet belicht. En om te ervaren dat ik mijn masker kan afzetten en dat ik er dan toch gewoon mag zijn. Vrij, onomwonden en zo verbonden.
Ik ben niet mijn masker, ik heb een masker!
