Een persoonlijk verhaal waarin René je meeneemt in zijn processen op zijn pad
“ Delf mijn gezicht op, wie maakt mij mooi?
Wie wordt ontmastkerd, wordt gevonden,
En zal zichzelf opnieuw verstaan
En leven bloot en onomwonden
Aan niets of niemand meer ten prooi
---- en zo verbonden ---
(H. Oosterhuis)
5 jaar geleden ben ik uit Nederland, Rotterdam vertrokken.
Hiermee zette ik eindelijk de stap die ik al sinds mijn jonge jeugd steeds aanvoelde.
Waarom ik dat gevoel altijd heb gehad weet ik niet, maar het is altijd een gevoel geweest dat ik wilde of had te vertrekken. Inmiddels begrijp ik dat om uiteindelijk thuis te kunnen komen ik eerst uit huis had te gaan.
Als jochie kon ik uren lezen en verdwalen in de prachtigste verhalen.
Of het nu gaat om oude sprookjes, mythes, volks of bijbelverhalen of films als StarWars , de kern, thema’s en de hoofdrolspelers van de verhalen zijn eigenlijk allemaal hetzelfde. Waarom? Omdat ze gaan over ons allemaal en dat wat we allemaal tegenkomen op onze heldenreis. De reis waarin we uitgedaagd worden om onze maskers, geboetseerd met ons kleuterverstand, die ons ooit moesten behoeden voor pijn en ongemak, af te zetten. Om datgene, wie en wat we werkelijk zijn, zichtbaar te laten worden, en als de held in ons verhaal te leven in vrijheid en verbinding. Hierover las ik al in mijn studententijd in het werk van Joseph Campbell, de held met de duizend gezichten. En later in mijn 3 jarige opleiding (systemisch werk/familieopstellingen) bij Phoenix was dit een van de belangrijke thema’s.
Wie kent er niet een verhaal, boek of film dat hem/haar zo bij is gebleven en zo inspireert, en dat misschien stiekem wel gaat over jouzelf.
Zo is voor mij de Parcival-legende altijd een bron van herkenning en inspiratie geweest,
Dit verhaal gaat over de moeder-zoon relatie waarin de zoon niet los kan komen van zijn moeder en daardoor gedwongen wordt eeuwig op zoek te blijven naar de Heilige Graal, terwijl hij er zo dichtbij is!
Mijn masker is hard werken (ontspannen doen we pas als het (bijna) te laat is), je niet laten zien (dat is eng, gaat niemand iets aan en vindt niemand interessant), niet om hulp vragen, nergens over praten, en geen impertinente vragen stellen. De hoofdregel in ons systeem: achter onze lach kunnen we ons verschuilen, wij doen vooral ons best om aardig gevonden te worden. Daarmee verdienen we ons brood.
Het masker knelde steeds meer en rond mijn 30e beleefde ik een pittige burn-out. Een keerpunt en het moment om uit huis te gaan, op zoek naar geluk en vrijheid. Op zoek naar mijn Heilige Graal, - lees: de permissie om tevoorschijn te mogen komen.
Op de reis waarin ik leerde hoe we als kind onze maskers maken (met de kennis van een peuter/kleuter).
Op de reis waarin ik ervaarde hoe ik als volwassene me verschuil achter mijn masker als het spannend wordt.
Hoe spannend het is (soms bijna onmogelijk) om dat masker af te zetten uit angst voor dat wat zichtbaar wordt.
Hoe ik me kon identificeren met mijn masker en dus onbewust keuzes maakte vanuit mijn peuter-/kleuterbewustzijn.
Hoe verlammend angst is en je kan vasthouden in destructief gedrag en je kan belemmeren vrijuit te leven
Hoe menselijk dit is en ook dat dit is wat we allemaal kennen en ons dus verbindt
Op reis waarin ik ervoer hoe ik als volwassene me verschuil achter mijn masker als het spannend wordt.
Hoe spannend het is om dat masker af te zetten, angstig voor dat wat zichtbaar wordt.
En ik geleerd heb over hoe helend het is om door mijn angst heen te breken, over overgave en loslaten, over op mijn eigen plek te staan die er voor mij is. En hoe wankel dat nu af en toe nog steeds voelt.
Nu na 5 jaar ook fysiek reizen ben ik beland op een plek waar ik een magische energie ervaar, waar ik geen enkele twijfel meer heb om het voor mij juiste ding te doen, waar mijn partner en ik gewerkt hebben om een plek te creëren om onze kennis en ervaring te delen. Een plek om op verhaal te komen, om op adem te komen en te reflecteren op je eigen levensverhaal. Een plek om te landen en om uit te zuchten. Een plek om je verhaal te delen. Ieder verhaal is het waard om gehoord te worden, om vervolgens zelf je volgende hoofdstuk te schrijven, vanuit je eigen plek, zonder masker.
Mijn verhaal gaat nu verder op onze magische plek in Andalusië, waar wij 1-op-1 retraites organiseren, en waar je op verhaal kunt komen. Waar alles welkom is en waar niets hoeft.
Wil jij kijken naar jouw reis, een nieuw hoofdstuk schrijven in jouw heldenverhaal en kijken naar jouw masker? Wees welkom. Stuur een DM voor meer info.
Vind je het leuk om te reageren? Wil je iets delen, of vragen? Mail ons.